IMG_9527.jpg
IMG_6675.jpg
IMG_3CC666F69030-1.jpeg

Eigenlijk wil ik helemaal niet zo opvallen en al zeker niet opscheppen over wie ik ben. Als ik dan toch een stukje over mezelf zou schrijven, dan zou ik dit zeggen….

Thuis word ik vaak Ari genoemd in plaats van Ariana.

Dit jaar zit ik in de tweede van Havo TTO op het Da Vinci college in Purmerend. TTO betekent dat we tweetalig leskrijgen. Het merendeel van de lessen is in het Engels. In het begin was dat best lastig, maar nu gaat het heel goed en ik denk dat ik er later veel aan heb.

Ik hou van sporten, of beter gezegd van bewegen. Turnen vond ik heel leuk om te doen en daar heb  ik toen ik jonger was heel veel tijd aan besteed. Niet voor niks, want een paar jaar geleden won ik goud op het NK turnen. Ik merkte wel dat ik steeds sneller moe werd. Als we terug reden, lag ik vaak al te slapen in de auto.

Mijn ouders hebben me pas heel laat uitgebreid verteld dat mijn nieren het niet goed doen en transplantatie kan nodig zijn. Het meeste vanaf het moment dat ik zelf vragen begon te stellen waarom ik zo vaak naar het ziekenhuis moest voor controle. Mijn ouders weten het wel al vanaf dat ik bij mij moeder in mijn buik zat, maar ze hebben mij niet ongerust willen maken en hebben gezegd dat we niertjes in de gaten moeten houden en daarom naar AMC moeten. Op zich ben ik daar blij mee, want ik heb altijd zoveel gedaan zonder me daar zorgen over te maken!

Als ik thuis ben, kan ik me altijd het beste ontspannen door met onze allerliefste hond Mikey te spelen. Ik hou ook van creatief bezig zijn. Dat heb ik van mijn moeder, want die is schilderes en maakt super mooie dingen.

 

Ik merk nu wel dat ik minder energie heb, maar ik wil er het liefst niet teveel bij stil staan. Toch moet dat wel, want de artsen zijn aan het bedenken wanneer ik dialyse nodig zal hebben. Dat kan zomaar eens heel snel al zijn. Als ik dialyse krijg, is dat best een grote belasting voor mijn lijf. Daarom is het in alle opzichten beter om een goed werkende nier te krijgen vóórdat dat nodig is.

 

Als ik een donor zou vinden, zou ik dat superlief vinden van diegene en het zeker niet

vanzelfsprekend vinden. Al kun je prima met één nier leven, het is toch een hele stap om dit voor iemand te doen. Toch hoop ik dat er iemand is die met bloedgroep O of B die het aandurft en dat het ook verder ‘klopt’ met mij.